آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

.

آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود

.

از همان روزی که یوسف را برادر ها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

.

آدمیت مرده بود

.

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این اسباب
گشت و گشت
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ

.

آدمیت بر نگشت