خیام نیشابوری

می نوش که عمر جاودانی اینست

هنگام گل و باده و یاران سرمست
خود حاصلت از دور جوانی اینست

خوش باش دمی که زندگانی اینست

——————————————————————————–
هر سبزه که برکنار جویی رسته است

پا بر سر سبزه تا بخواری ننهی
گویی ز لب فرشته خویی رسته است

کان سبزه ز خاک لاله رویی رسته است