با مرگ استیو جابز؛ تکنولوژی هایی که یتیم شدند

فکر کردن به اینکه به زودی خواهم مرد مهمترین ابزاری است که برای کمک در تصمیم گیری های بزرگ زندگی ام پیدا کرده ام. چرا که تقریبا همه چیز (تمام انتظارات، خوشی ها، ترس از شکست ها) همه این ها با مرگ از بین می روند. به یاد داشتن مرگ بهترین راه است برای اینکه در دام این نیفتیم که چیزی برای از دست دادن داریم. ما همین حالا هم عریان هستیم دلیلی برای دنبال نکردن آرزوها وجود ندارد. (استیو جابز)

در روزی که وب سایت رسمی اپل ساده ترین شکل تاریخ زندگی اش را به خود گرفته بود و به احترام بنیانگذارش تمامی تبلیغات و محصولات را از صفحه اولش حذف کرده بود، خبر از فوت استیو جابز، اسطوره تاریخ معاصر تکنولوژی می داد.

خبر ساده بود، اما دردناک، مارک زوکربرگ او را مرشد و مربی خودش می نامد، بیل گیتس به همکاری و دوستی و حتی رقابت دیرینه با او افتخار می کند، باب ایگر (مدیر عامل والت دیسنی) از او به عنوان یک فرهنگ ساز یاد می کند، همکارانش در پیکسار او را متحول کننده این شرکت می دانند (جابز با خریدن استودیوی انیمیشن سازی پیکسار آنرا دوباره متولد کرد، کاری که جورج لوکاس هرگز نتوانسته بود)، و دوستدارانش یادداشت های احترام آمیزشان را به دیوارها و پنجره های فروشگاه های اپل می چسبانند. استیو جابز آنقدر بزرگ بود که در روز وفاتش بزرگان جهان در ادای احترام به او با هم رقابت می کنند.

او عاشق سادگی بود و به همه آموخت چگونه زیبایی و تکامل را می توان در سادگی مطلق به ظهور رساند. همکارانش در اپل به احترامش وب سایت این شرکت را به یک قاب عکس ساده از او تبدیل کردند و این سادگی را پاس داشتند.