می خوام سایتو تعطیل کنم. نظرتون چیه؟

از اول که اینجا (جامعه مُجازی www.mojazi.ir) رو راه انداختم نگران بودم که نکنه جایی بشه برای استفاده های ناجور. ولی کار خودمو توجیه می کردم که نه اینطور نیست و میشه فضایی ایجاد کرد که جای انتقال فرهنگ بشه نه دوستیابی صرف.

من چند ساله نشریه چاپ می کنم و مطلب می نویسم و دغدغه فرهنگ دارم اما الآن می بینم دارم ضد کارهایی که قبلا انجام دادم عمل می کنم. اون طور که از فضای چت ها و پیام ها به من رسیده اینه که فضای خوبی دراون ها وجود نداره. ظاهر سایت خیلی سالم و تمیز به نظر می رسه ولی باطن سایت یعنی جایی که دوستی ها و پیام و چت های خصوصی در جریانه، اینو نشون میده که یه عده زیاد نه به قصد انتقال مطالب و نشر اخبار و اطلاع رسانی که بخاطر دوستی های دختر و پسری و… -که ما هزار بار دور و برمون دیدیم که آخر و عاقبتی نداره،- چت می کنن.

یه زمانی باورم نمیشد زن شوهردار با مرد غریبه حرف حتی معمولی بزنه ولی می بینم سایت خودم جاییه برای زن های شوهردار و مردهای زن دار که با جنس مخالفشون گپ بزنن. من نمی خوام این سایت باعث بشه زنی نفرینم کنه که باعث آشنایی شوهرش با یه دختر جوون غریبه شدم.

یه زمانی وقتی کسی می گفت دختری هست که ۷ تا دوست پسر داره شب خوابم نمی برد و می گفتم این چه جامعه ایه که توش زندگی می کنیم؟ من که زن گرفتم ولی دوستان و آشنایان من که بخوان زن بگیرن چطور می تونن به طرفشون اعتماد کنن که قبل اون با هزار نفر نبوده. ولی حالا می بینم جایی درست کردم که دختره اعلام می کنه دوتا دوست پسر بیرون داره و تو این سایت هم هم با پسرهای مختلف چت می کنه… این تجربه نشون میده که ما ایرانی ها نمی تونیم از یه ابزار دو وجهی استفاده درست بکنیم. چندین بار از طرف بعضی دخترها به من گزارش شد که پسرها گیرهای بیخود بهشون میدن. یه دختر جوون مذهبی گلایه می کرد که مرد چهل ساله بهش گفته بیا بریم بیرون قرار بذاریم! یا دختری می گفت من نامزد دارم و فقط اینجا اومدم شعرهامو بنویسم تا بقیه نظر بدن ولی پسرها مرتب پیام های بی مورد میدن. یا دختری می گفت من دوساعته اومدم ثبت نام کردم پسری که اصلا منو نمی شناسه برام شماره گذاشته و گفته عاشفتم! و…

تعطیل کردن این سایت بیشتر از همه شما برای خودم سخته. چون اینجا واقعا پتانسیل پیشرفته داره. بازدید این سایت طی دو ماه راه اندازی رسیده به اون یکی سایتم که ۸ ساله راهش انداختم. پس واقعا با این سایت خیلی راحت تر میشه پیشرفت کرد. برای رشد اینجا و به این حد رسوندنش خیلی وقت و انرژی گذاشتم ولی افسوس که با این فضا و این عذاب وجدان نمی تونم… نمی دونم چطور از احمد راستان، آتنا خسروی، فاطمه عابدیان، هدیه، اسماعیل زرساو، امیرمحمد شکوری، محیاسادات صادقی، ونوس مریخی و سایر اعضای فعال که الآن خاطرم نیست عذرخواهی کنم که تمام وقتشون رو به این سایت اختصاص دادن. کاش اصلا اینجا رو راه نمی انداختم

پشیمونم ولی فکر می کنم پشیمونی تو این دنیا بهتر از پشیمونه تو جای دیگه است. الآن استخاره کردم این آیه اومد:

“عقل هاشان به این اعمال دستور می دهد یا اینکه قوم طغیانگرند؟” سوره طور آیه ۳۲