نقدی بر سریال «آخرین گناه»: این سریال ‌بیشتر یک سریال پلیسی – جنایی است

یک منتقد گفت: «آخرین گناه» بیشتر یک سریال پلیسی جنایی است تا مذهبی؛ چرا که ماجراهای پلیسی آن نمود بیشتری دارد.



کامل نوروزی در گفت و گو با خبرنگار سرویس تلویزیون خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)،‌ افزود:‌«آخرین گناه» را نمی‌توان کاملا یک سریال مذهبی دانست چرا که موضوعات مطرح شده در آن، قابل قبول برای عامه‌ی مردم نیست.



وی در ادامه با این ادعا که سازندگان این سریال با کپی برداری سینمایی، گناه بزرگی را مرتکب شده‌اند، تاکید کرد:‌ فیلمنامه‌ی «آخرین گناه» ‌از دوفیلم خارجی «هفت» و «چشم»‌ اقتباس شده‌است و سازندگان این مجموعه آن قدر اعتماد به نفس داشته‌اند که در عنوان بندی «آخرین گناه» به آن اشاره نکرده‌اند.

















نوروزی در عین حال اظهار کرد:‌ داستان‌های دو فیلم “هفت” و “چشم” در قالب فیلمنامه‌ی “آخرین گناه” به خوبی به قصه‌ای ایرانی تبدیل و شخصیت‌ها به درستی انتخاب شده است.



وی درباره‌ی جلوه‌های ویژه‌ی “آخرین گناه” گفت: برخی از آنها مانند صحنه‌ی خروج روح از بدن بهروز پناهی (با بازی اشکان خطیبی) تقلیدی و غیر قابل باور است. چرا که نمونه‌ی موفق و تاثیرگذار آن در فیلم “روح” (ساخته‌ی جری زوکر دیده شده است و کارگردان “آخرین گناه”‌در این سکانس‌ها از نمونه‌های موفق خارج کپی برداری کرده است.



این منتقد درباره‌ی جلوه‌های ویژه مربوط به تجسم گناهان گفت: چنین صحنه‌هایی که بر مبنای دیدگاه‌های سازندگان “آخرین گناه” شکل گرفته است، به گونه‌ای باور پذیر ساخته شده است.



وی در زمینه‌ی کارگردانی این مجموعه اظهار کرد: سهیلی‌زاده – کارگردان – بازیگرانی را متناسب با نقش‌ها انتخاب کرده است و بیشتر آن‌ها بازی باورپذیری را ارائه کردند.


اشکان خطیبی، حمیدرضا پگاه بازیگر نقش فرهاد مودت و آتیلا پسیانی ایفاگر نقش کارگاه، به خوبی از عهده ی ایفای نقش خود بر آمده‌اند. ولی نوع حرکات و رفتار علی دهکردی (در نقش حاج صدوق) شعاری و غیرقابل باور است.



نوروزی درپایان با اشاره به نقش بهروز پناهی گفت: در قسمتهایی که این نقش تغییر حالت می‌دهد، تبدیل به آدمی منگول می‌شود این در حالی است که زمانی که فردی تحت فشارهای روحی و روانی قرار می‌گیرد چنین رفتارهایی را از خود بروز نمی‌دهد.