هدیه تهرانی ۱۰۰ میلیون دستمزد می گیرد اما …

منوچهر هادی هرچند به عنوان کارگردان، تنها یک فیلم سینمایی با عنوان «قرنطینه» را ساخته است اما سال هاست که در پشت صحنه سینمای ایران فعالیت کرده و از دستیاری اصغر فرهادی در «چهارشنبه سوری» تا بازیگری در فیلم هایی مانند «دوشیزه» و «پشت دیوار شب» و حتی دستیاری تولید در «ملاقات با طوطی» را تجربه کرده است. منوچهر هادی در گفتگو با شبکه ایران ضعف فیلمنامه و بازیگرسالاری را از جمله معضلاتی میداند که به اندازه فرسودگی سالنهای سینما، اسباب رکود سینمای ایران را موجب شده.

به عنوان سینماگری که سال ها در پشت صحنه سینما فعالیت داشته و طی چند سال اخیر نیز به کارگردانی روی آورده اید نظرتان درباره بازسازی سینماهای قدیمی و تبدیل آن به پردیس سینمایی چیست؟

فکر می کنم به همان اندازه که باید به فکر تأسیس سینما باشیم به همان اندازه هم باید بکوشیم مخاطبان را به سالن های سینما بکشانیم. اگر بهترین پردیس های سینمایی را هم ساخته اما صندلی های این سینماها خالی باشد، چه فایده ای دارد؟ به نظر می رسد معضل اصلی سینمای ما فقط قدیمی بودن یک سری سالن سینما نیست بلکه پائین بودن کیفی فیلم ها از جمله معایبی است که باعث گریز مخاطب از سینماها شده است. مخاطب امروز را که با کمترین هزینه ای می تواند فیلم های روز هالیوود را در سینمای خانگی ببیند نمی توان مجبور کرد برای تماشای آثاری که تنها تماشای یک ربع ابتدایی آنها خط قصه را لو می دهد به سینماها کشاند. متأسفانه فیلم های ما نمی توانند با فیلم های خارجی مقابله کنند.

یعنی جدا از پائین بودن کیفیت سالن های سینما،این ضعف کیفی فیلم های تولید داخل است که به مخاطب گریزی منجر می شود.

فیلمنامه های بسیاری از آثار تولید داخل کپی برابر یکدیگر هستند. بجز آن نوعی بازیگرسالاری در سینما به وجود آمده و افسار سینما به دست بازیگرانی افتاده که دوست دارند حتی ایده های کارگردانان را هم به میل خود تغییر دهند. من بعد از فیلم «قرنطینه» نتوانستم فیلم دیگری بسازم چراکه عقد قرارداد با بازیگران مدنظرم واقعاً دشوار بود.

اما به هر حال این مسئله ای غیرقابل انکار است که وقتی یک سالن سینما با امکانات رفاهی مطلوب وجود دارد مخاطب به سراغ سالنی قدیمی که در نقاط شلوغ شهر واقع شده، نمی رود.

این مسئله درست است، شکی وجود ندارد که مخاطبی که می خواهد فیلم ببینید نمی رود در سینمایی که در خیابان مولوی واقع شده فیلم ببیند بلکه می آید و یکی از پردیس های سینمایی را برای فیلم دیدن انتخاب می کند. ضمن این که این گروه سینمارو هم آدم هایی اندک هستند که همواره سالن سینما را برای تماشای فیلم انتخاب می کنند چراکه ارائه سریع فیلم های روی پرده در شبکه نمایش خانگی باعث می شود بسیاری از مخاطبان به سینما نرفته و تصور کنند در نهایت بعد از گذشت چند ماه می توانند با هزینه ای اندک فیلم را در خانه خودشان ببینند.

پس شما می گویید ابتدا باید عناصر جذابیت بخشی برای فیلم ها ایجاد و سپس به توسعه سالن سازی پرداخته شود.

از نظر داستان هایی که مبنای ساخت فیلم های داخلی می شود، اوضاع خوبی را تجربه نمی کنیم. هنوز که هنوز است به دنبال تولید فیلم های دختر پسری با مثلث عشقی هستیم. وقتی موضوع محدود می شود معلوم است که باید به دنبال حضور یک سوپراستار به عنوان بازیگر یک فیلم باشیم؛ اما مگر یک تهیه کننده از فروش یک فیلم چقدر سود می کند که ۴۰۰ میلیون داده و گلزار را در فیلمش به کار بگیرد. هدیه تهرانی ۱۰۰ میلیون دستمزد می گیرد اما در پیش بینی فروش فیلم حتی ۱۰ میلیون از دستمزدی که گرفته را هم نمی تواند برگرداند! اینها معضلاتی هستند که به اندازه توسعه سازه ای سالن های سینما باید مورد توجه باشند.

شبکه ایران

شنبه ۷ آبان ۱۳۹۰