گزارش نشریه IWF از رضازاده

نشریه فدراسیون بین‌المللی وزنه برداری (IWF) در آخرین شماره خود در گزارشی از اوزان مختلف رقابتی در مسابقه‌های جهانی وزنه‌برداری در تایلند، در رابطه با دسته فوق سنگین نوشت: «زورآزمایی رقیبان در حضور رضازاده».


به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، آخرین شماره نشریه فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری در گزارش دسته فوق‌ سنگین خود، آخرین وضعیت حسین رضازاده قهرمان دو دوره‌ی المپیک و حریفانش را در رقابت‌های جهانی سال ‌٢� � ٧ به رشته تحریر در آورده است.


در این گزارش آمده است: خیلی جالب بود زمانی که در آخرین روز مسابقه‌های جهانی وزنه‌برداری در سال ‌٢� � ٧ و در سالن اصلی ورزشگاه هفتصد ساله‌ی شهر چیانگ مای تایلند، حسین رضازاده قهرمان چند سال اخیر دسته‌ی فوق سنگین در مسابقه‌های جهانی و المپیک با کت و شلوار رسمی شاهد رقابت حریفانش در این دسته باشد.


اما امسال شرایط به گونه‌ای رقم خورده بود که رکورد دار حرکات یک ضرب دو ضرب و مجموع جهان و المپیک نتواند در رقابت‌ها شرکت کند. علت هم تصادفی بود که رضازاده یک ماه پیش از شروع مسابقه‌ها در کشورش داشت. او زمانی که می‌خواست همراه دبیر فدراسیون وزنه برداری ایران و کوروش باقری – یکی از مربیان تیم ملی ایران – با خودروی شخصی به اردوی تمرینی تیم ملی در شمال ایران برود، در گردنه‌های پرشیب تصادف کرد. درست است که آسیب جدی ندیده بود، اما آسیب دیدگی مچ پا، ‌اجازه‌ بلند کردن وزنه‌های سنگین را به او نمی‌داد. در این شرایط بود که رقیبان اصلی رضازاده که سال‌ها است در حسرت کسب مدال طلای مجموع و عنوان قهرمانی دسته‌ی فوق سنگین مانده‌اند، این بار برای رسیدن به این عنوان رویایی، تلاش می‌کردند.


با همین مقدمه بود که پیش از شروع مسابقه‌ها چیزی بیش از ‌۴� وزنه بردار بالاتر از ‌١� ۵ کیلوگرم اعلام آمادگی کرده بودند که در نهایت ‌٣٩ وزنه بردار در سه گروه A، B و C به رقابت با یکدیگر پرداختند. در این میان وقتی از کنار نام رضازاده و «دونگ فنگ» نفر سوم دسته فوق سنگین جهان در سال ‌٢� � ۶ که بگذریم، بقیه مدعیان این وزن وارد رقابت شده بودند.


در گروه A که دوازده وزنه بردار حضور داشتند، معلوم بود که قرار است رقابت نزدیکی بین «جابر سالم» قهرمان جهان در سال ‌٢� � ١، «شرباتیس» نایب قهرمان المپیک آتن و قهرمان اروپا، «چیگیشف» نایب قهرمان جهان در سال ‌٢� � ۵ و وزنه برداران دیگری هم چون «یوداچین»، «چولاکوف»، «پاپاگریدیس» و «محمد احسان» را شاهد باشیم.


در نهایت هم همین طور شد. در یک ضرب در حالی بسیاری فکر می‌کردند این «چیگیشف» روسی است که می‌خواهد طلای آن را تصاحب کند،با چند اشتباه موفق به این کار نشود. او که در سال ‌٢� � ۵ با ‌٢١١ کیلوگرم،‌ مدال طلای یک ضرب را از رضازاده گرفته بود، در این رقابت نتوانست به رکوردی بهتر از ‌٢� ١ کیلوگرم برسد. او در ابتدای کار وزنه ‌٢� ١ کیلوگرم را انتخاب کرد و موفق شد. اما دوبار بر روی وزنه‌های ‌٢� ۶ کیلوگرم ماند. وقتی مسابقه تمام شد «چیگیشف» گفت: “اگر ‌٢� ۶ کیلوگرم را در حرکت دوم می‌زدم،‌در حرکت سوم یک ضرب برای رکورد ‌٢١۴ کیلوگرم که رکورد دنیا است تلاش می‌کردم.”


به هر حال در یک ضرب «شرباتیس» از لتونی با ‌٢� ٢ کیلوگرم اول شد. وزنه بردار روسیه در مکان دوم ایستاد و «چولاکوف» از بلغارستان با همان ‌٢� ١ کیلوگرم و وزن بیشتر نسبت به «چیگیشف» سوم شد.



همه این اتفاق ها در یک ضرب در شرایطی افتاد که رضازاده در کنار میهمانان ویژه سالن نظاره‌گر عملکرد حریفانش بود.


او پس از یک ضرب در حالی که با حسرت رقابت‌ها را نگاه می‌کرد در پاسخ به این سوال که فکر می‌کنی در نهایت چه کسی قهرمان می‌شود گفت: من فکر می‌کنم قهرمان بین «شرباتیس» و «چیگیشف» باشد. البته وضعیت آنها هر سال همین بوده و فکر نمی‌کنم در دو ضرب حتی به ‌٢۴۵ کیلوگرم هم برسند. ای کاش من مصدوم نبودم و می‌توانستم با رکوردهای بالاتری قهرمان امسال می‌شدم. به هر حال برای المپیک باید تلاش بیشتری انجام دهم. این رکورد‌ها برای قهرمانی در فوق سنگین پایین است.



با این پیش بینی رضازاده،‌ حرکات دو ضرب هم آغاز شد. در دو ضرب حتی «چولاکوف» که برنز یک ضرب را گرفته بود، نتوانست بالاتر از ‌٢٣۴ کیلوگرم برود. اما در این میان «جابر سالم» ، «چیگیشف» و «شرباتیس» هر سه با ‌٢۴� کیلوگرم به کار خود پایان دادند تا وزن کشی پیش از شروع مسابقه‌ها نفرات اول، دوم و سوم را مشخص کند.


در وزن بدن «چیگیشف» از همه خوش شانس‌تر بود و به خاطر کمتر بودن وزن بدن به مدال طلا رسید. «جابر سالم» دوم شد و «شرباتیس» برنز گرفت.


در نهایت هم چهره قهرمان مجموع را همان حرکت یک ضرب مشخص کرد. وزنه‌بردار لتونیایی با ‌۴۴٢ کیلوگرم قهرمان شد. وزنه بردار روسیه با ‌۴۴١ کیلوگرم در مکان دوم قرار گرفت و سالم از قطر به خاطر حرکت خوبش در دو ضرب به رکورد ‌۴٣۵ کیلوگرم رسید و به خاطر وزن بدن کمتر نسبت به چولاکوف بلغاری سکوی سوم را تصاحب کرد.



این رقابت در واقع از لحاظ فنی و رکوردهایی که ثبت شد، یکی از ضعیف‌ترین رقابت‌های دسته‌ی فوق سنگین در سالهای اخیر بوده است. قهرمانی با رکورد ‌۴۴٢ کیلوگرم و اختلاف یک کیلوگرمی نسبت به نفر دوم موضوعی است که حداقل از المپیک سیدنی تاکنون بی‌سابقه بوده است.

















در این شش سال اخیر که ‌۵ بار رضازاده و یک بار سالم فاتح آن بوده است، قهرمانان حداقل بین ‌۴ تا ‌۵/٢٢ کیلوگرم نسبت به نفارت بعدی خود فاصله داشته‌اند. هم چنین در طول این سال‌ها پایین‌ترین نتیجه به سال ‌٢� � ۶ باز می‌گردد که رضازاده در آن با رکورد ‌۴۴٨ کیلوگرم و اختلاف ‌٩ کیلوگرمی نسبت به نفر دوم قهرمان شد.


به طور حتم نبود رضازاده به عنوان قهرمان بی‌رقیب دسته فوق‌ سنگین تاثیر زیادی از لحاظ رکوردی بر مسابقه‌ها داشت.


اما یکی از جالب‌ترین نکاتی که در پایین این رقابت رخ داد، لطف و احترام بی‌نظیری بود که «دکتر تاماش آیان» رییس فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری به رضازاده گذاشت. در حالی که در پایان این رقابت به هیچ وجه قرار نبود رضازاده که خود هنوز در چرخه‌ی رقابت‌های ورزشی است در مراسم توزیع مدال شرکت کند، اما به درخواست مسوولان فدراسیون وزنه برداری ایران و موافقت دکتر آیان این اتفاق رخ داد و مدال طلای مجموع «شرباتیس» توسط رقیب همیشگی‌اش رضازاده بر گردنش انداخته شد. این موضوع هم چیزی نبود جز لطف و احترام «دکتر آیان» به کسی که می‌خواهد افسانه‌ی سنگین وزن‌های وزنه‌برداری شود.


انتهای پیام